ARTS · THEATRE

Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου

Χτισμένο μέσα στα πεύκα. Απλό. Επιβλητικό. Από μάρμαρα αληθινά, που το πέρασμα του χρόνου έχει αφήσει σημάδια φανερά στην επιφάνειά τους, κάνοντάς τα ακόμα πιο ιερά.
Φέτος ήταν η πρώτη φορά που επισκέφτηκα το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Ήταν επιθυμία, ήταν απωθημένο, ήταν ο στόχος του καλοκαιριού, καθώς αυτή τη φορά ‘έπρεπε να τύχει’ και επιτέλους να παρακολουθήσω παράσταση στην Αρχαία Επίδαυρο. Εκείνη την Παρασκευή στις 14.08.15, ανέβαιναν οι ‘Αχαρνείς‘, του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα και με πρωταγωνιστές τους Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, Άρη Σερβετάλη, Φάνη Μουρατίδη, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη και άλλους.
Φτάσαμε (9 άτομα!ω ναι!) κατά τις 8 παρά, καθώς περιμέναμε να υπήρχε μεγάλη προσέλευση κοινού. Όταν τακτοποιηθήκαμε στις θέσεις μας, ο ήλιος έδυε ανάμεσα από τα κλαδιά δίνοντας αυτή τη χρυσή-ροζ απόχρωση στον ουρανό. Κατά τις 9, είχε ήδη σκοτεινιάσει. Κάθε είδους φωτισμός είχε υποχωρήσει και μια σιωπή, λες και ήταν συμφωνημένη, απλώθηκε στις κερκίδες. Σε λίγο, πίσω από τα σκηνικά, φάνηκε ο θίασος να παρελαύνει χαιρετώντας τον κόσμο και απολαμβάνοντας το πρώτο του χειροκρότημα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως πρόκειται να δούμε κάτι πραγματικά σπουδαίο, και, πως κοινό και θίασος ήταν έτοιμοι για ένα ταξίδι στην αρχαιότητα.

20150814_205423 Το αντιπολεμικό μήνυμα του έργου κατάφερε να συγκινήσει το κοινό με καθοριστική σε αυτό τη σκηνοθετική ματιά του Γιάννη Κακλέα. Τα σκηνικά παρέπεμπαν σε εγκαταλελειμμένο βιομηχανικό χώρο και ο χορός ήταν εκπληκτικά παραστατικός και συγχρονισμένος.
Η πρώτη σκηνή του έργου παρουσιάζει τους πρόσφυγες Αθηναίους, που, έχοντας παρατήσει τα σπίτια και τη γη τους εξαιτίας του Πελοποννησιακού Πολέμου, υποφέρουν από λοιμό και αναζητούν καταφύγιο στα Μακρά Τείχη. Ο Δικαιόπολης (Β. Χαραλαμπόπουλος) είναι εκείνος που θα πάρει το βήμα στην Εκκλησία του Δήμου και θα μιλήσει για την αμοιβαία ευθύνη Αθηναίων και Σπαρτιατών στον πόλεμο, κάνοντας έκκληση για λήξη των εχθροπραξιών και επαναφορά της ειρήνης και της ζωής. Όμως ο λόγος του δεν λαμβάνεται υπόψη από τον στρατηγό Λάμαχο (Φ. Μουρατίδης), ο οποίος εξαπολύει κυνηγητό εναντίον του κατηγορώντας τον για προδοσία. Τότε ο Δικαιόπολης καταφεύγει στον Ευριπίδη (Α. Σερβετάλης), προκειμένου να ζητήσει βοήθεια, μιας και ο Ευριπίδης γνωρίσει καλά από κατατρεγμένους και ταλαιπωρημένους πρωταγωνιστές (ως γνωστόν, ο Αριστοφάνης φρόντιζε πάντοτε στα έργα του να σχολιάζει καυστικά τον Ευριπίδη). Εκείνη είναι και η σκηνή που ο Σερβετάλης κάνει όλο το θέατρο να λύνεται στα γέλια με την τρομερή παραστατικότητα στην έκφραση και την κινησιολογία του. Και παρόλο που στην υπόκλιση αποθεώθηκε ολόκληρος ο θίασος, ίσως ο Σερβετάλης να ήταν εκείνος, που μαζί φυσικά με τον Χαραλαμπόπουλο απέσπασαν το πιο θερμό χειροκρότημα.
Το έργο φτάνει στο τέλος του. Αισθάνομαι τόση χαρά και ψυχική ικανοποίηση. Σκεπτόμενη τις εναλλαγές μεταξύ συγκίνησης και γέλιου, αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η παρακολούθηση μιας τραγωδίας σε αυτό το θέατρο και πόσο περισσότερο δέος θα ένιωθα. Έτσι, βάζω σκοπό και εύχομαι να επισκέπτομαι κάθε καλοκαίρι αυτό το μέρος για να γνωρίσω σιγά σιγά όλες τις εκφάνσεις του γνήσιου, αρχαίου ελληνικού θεάτρου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s